Dolor-Med Strona Główna

 Elementy składowe znieczulenia ogólnego to:
•    zniesienie świadomości (hypnosis)
•    zniesienie bólu (analgesia)
•    zwiotczenie mięśni szkieletowych (relaxatio)
•    zniesienie odruchów (areflexia)
Stan wyłączenia wszystkich 4 czynności ustroju nazywamy anestezją.
Istotnym, choć nie przez wszystkich autorów uznawanym elementem anestezji jest niepamięć wsteczna (amnesia).


Etapy znieczulenia ogólnego to:
•    premedykacja farmakologiczna - okres przygotowania pacjenta do zabiegu przed podaniem właściwego środka znieczulającego. W czasie premedykacji często podaje się pacjentowi leki uspokajające lub inne leki ułatwiające zniesienie stresu związanego z operacją i przygotowujące pacjenta do zabiegu. W okresie tym stosuje się również odpowiednią, zależną od rodzaju zabiegu, dietę.
•    wprowadzenie (indukcja) - okres od rozpoczęcia podawania anestetyku do uśnięcia pacjenta. W zależności od drogi podania leków wyróżnia się cztery rodzaje indukcji:
o    wziewną
o    dożylną
o    domięśniową
o    doodbytniczą.
Można też podawać kilka anestetyków jednocześnie, różnymi drogami (indukcja mieszana).
•    podtrzymanie (kondukcja) - polega na podawaniu kolejnych dawek leków znieczulających, przeciwbólowych i rozluźniających tak, aby pacjent pozostawał w stanie znieczulenia przez wymagany danym zabiegiem czas.
•    zakończenie znieczulenia (wybudzenie) - przebiega bez ingerencji lekarza lub dzięki podaniu substancji będących odtrutką wobec zastosowanych wcześniej anestetyków. W okresie wybudzania (jak i całego czasu pozostawania w stanie narkozy) pacjent powinien być stale pod opieką lekarską, gdyż użyte leki znieczulające mogą nadal wywierać swoje efekty niepożądane.
Podczas znieczulenia ogólnego istnieje ryzyko tzw. świadomości śródoperacyjnej (zob. świadoma narkoza) - niezamierzonej świadomości podczas operacji.

Powikłania znieczulenia ogólnego:

Do najczęstszych powikłań znieczulenia ogólnego należą: nudności, wymioty, zawroty głowy, nadmierna senność, osłabienie i bóle mięśniowe, trudności w oddechaniu, mówieniu czasem nawet w otwieraniu oczu. Konieczność udrożnienia dróg oddechowych podczas znieczulenia ogólnego może skutkować bólami gardła, języka a nawet uszkodzeniem zębów.
Znieczulenie ogólne polega na stosowaniu środków farmakologicznych. Ich stosowanie może czasem powodować reakcje alergiczne, które mogą stać się bezpośrednim zagrożeniem życia pacjenta.
Po wprowadzeniu do znieczulenia i podaniu środków zwiotczających mięśnie pacjent jest totalnie bezbronny (brak odruchów obronnych). W tym czasie konieczne staje się zastosowanie wspomagania oddechu. Dokonuje się tego podłączając pacjenta do respiratora (aparatu do mechanicznej wentylacji) lub podtrzymując oddychanie poprzez maskę twarzową. Zdarzają się jednak sytuacje uniemożliwiające prawidłowe oddychanie przez maskę lub też trudności we wprowadzeniu rurki dotchawiczej. Wtedy dochodzić może do niedotlenienia pacjenta a nawet zagrożenia utratą życia. Dlatego też bardzo ważne jest odpowiednie przygotowanie pacjenta i anestezjologa do znieczulenia. Pacjent musi pozostawać na czczo przed znieczuleniem, a anestezjolog musi ocenić pacjenta pod kątem możliwości wystapienia trudności wentylacyjnych i zabezpieczyć sie w odpowiedni sprzęt i środki farmaceutyczne.  
Bardzo niebezpiecznym powikłaniem znieczulenia ogólnego jest zachłyśnięcie treścią żołądkową, którego ryzyko wzrasta przy braku odpowiednio długiej przerwy pokarmowej przed znieczuleniem lub przy zaleganiu kwaśnej treści żołądka w nadczynności wydzielniczej.